Acıyı Anlamak

Sanırım hepimiz bu güzel ülkede son zamanlarda ne kadar çok acı yaşadığımızın farkındayız. Bazen bunları garip bir şekilde kanıksadığımızı düşünüyorum. Her gerçekleşen olayda tepkimizi göstermek için, içten çabalar sarfediyor, farklı mecralar kullanıyoruz. Sanki bu acıyı paylaştığımızı göstermek için birbirimizle yarışıyoruz.

Buraya kadar bir sorun yok. Ama bu kargaşanın içinde asıl zarar görenleri ikinci plana atıyor, acı çekenleri değil, daha çok konu ile ilgili kim, ne söylemiş, nasıl söylemişle ilgileniyoruz. Hatta bu acıyı yaşayanların görüşleri, dini, dili, ırkı bile önemli hale geliyor, olayın mağdurlarını farklı kategorilere ayırıyor ve ona göre üzülüp üzülmemeye karar veriyoruz. Belki de bunu daha az üzülmek için yapıyor, kendimizi teselli etmenin farklı yollarını arıyoruz. Ama nedeni, kimin yaptığı, neden yaptığı önemli olmayan, değişmeyenin çekilen acı olduğunu unutuyoruz.

Sevilen birinin kaybı, güzel, çirkin, zengin, fakir, dindar, ateist –ki bu farklılıkları daha da uzatabiliriz- tüm kalplerde aynı derin yarayı açıyor. Bodrumda sahile vuran bebeğin denizin kenarında uzanmış minik bedenini gördüğümde ben sadece derin bir acı hissettim. Yaşıtlarıyla birlikte, kahkahalarla top peşinde koşması gereken bir yaşta onu öyle yatarken görmek size ne hissettirdi?

Ya da annesini kaybeden küçük bir çocuğun, onun resmini yere çizip üstünde uyuduğunu görünce sizler ne düşündünüz ? O küçücük kalpten taşan o kapkara acının dışa yansıması olan yalnızlık ve hüznün dışında…

Ya da onu sevmesi, koruması gerekenler tarafından taciz edilmiş küçücük bir çocuğun gözlerindeki o korkuyu hep birlikte onu sarıp sarmayalarak gidermemiz gerekirken, kimin yaptığı ile daha çok ilgilenmemiz, onun minicik kalbindeki acıya ne kadar deva sizce?

Ya da bunca zamandır kaybettiğimiz; şehitlerimiz, kardeşlerimiz, çocuklarımız, annelerimiz, babalarımız kısacası; genç, yaşlı, inançlı, inançsız , kadın, erkek, esmer, beyaz, sarışın, fakir, zengin bir sürü insan. Sadece onları bekleyenlerin acılarını düşünsek?

Nobel ödüllü yazarımız Sayın Orhan Pamuk bir röportajında; “Sadece insanda olan bir gücümüz var: Başkalarının acısını anlamak” demişti. Bence çok haklı. Gelin kim olursa olsun, ön yargısız, koşulsuz, sadece acıyı paylaşalım, anlamaya çalışalım. Ne kaybederiz?

Ms. 24.4.2016

Reklamlar

Bir Cevap Yazın

Aşağıya bilgilerinizi girin veya oturum açmak için bir simgeye tıklayın:

WordPress.com Logosu

WordPress.com hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap / Değiştir )

Twitter resmi

Twitter hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap / Değiştir )

Facebook fotoğrafı

Facebook hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap / Değiştir )

Google+ fotoğrafı

Google+ hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap / Değiştir )

Connecting to %s